همینجور که سرم پائین بود و دستم توی جیبم بود به زمین خیره شدم بودم و تو تاریکی شب توی یک کوچه خلوت زیر بارون وزیر نسیم خنک هوای بهاری این شهر پر دغدغه راه می رفتم.
چند روزی از عید گذشته بود، همه شاد بودن همه می رقتن خونه آشناهاشون، اما بین این همه آدم خوشحال من دلم گرفته بود.
ساعت از نیمه شب هم گذشته بود و کوچه ها خلوت خلوت، آخرین سیگاری که توی جیبم بود رو برداشتم و گذاشتم گوشه لبم و روشنش کردم.
قطره های آب از موهای نسبتا بلندم چکه می کرد، باران نسبتا شدید شده بود اما واسم اصلا مهم نبود.
*یاد گذشته های نه چندان دور افتادم یاد روزهای قشنگ یاد اون روزی که توی کلاس نقاشی پشتش به من بود و وقتی صداش کردم چهره نسبتا معصومش دلم رو لرزوند، یاد روزهای گذشته، روزهایی که خیلی زود سپری شدن روزی که بالاحره تونستم بهش بگم خیلی دوسش دارم، تونستم احساس قشنگ دوس داشتن و بهش بفهمونم بگم برام خیلی عزیزه! یاد روزهایی که بی خیال دنیا بودیم و دست در دست هم راه می رفتیم و از هم می گفتیم*
به خودم اومدم دیدم که چفدر دیر شده، برگشتم سمت خونه، هوا خیلی سر شده بود، فشار عصبی زیادی رو تحمل می کردم نمی دونم این باعث شده بود که سردم بشه یا اینکه کم بودن لباسای من باعث شده بود! دستم رو توی جیبم مچاله کردم و راه افتادم سمت خونه، کاش بود و از وجود هم لذت می بردیم اما افسوس که توی زندگی من هیچ چیز پایدار نیست جز غم و اندوه! باز هم خیالات من و با خودش برد:

*نازنین: مهران
من : جانم
نازنین : می دونی چقدر منتظر این روز بود که با هم جرف بزنیم؟
من: پس بگو با نقشه قبلی برنامه داشتی که من و خر کنی اره؟
نازنین: زد تو سرم با خنده گفت پررو!
دستامو از تو دستش در آوردم و گذاشتم روی شونش و به خودم فشارش دادم، هر دو توی رویا سیر می کردیم و ساکت بودیم، دیدم نازنین هم ساکته حرفی نزدم.
بعد از مدتی گفتم نازنین دیرت می شه ها، این موقع شب، از خونه می اندازنت بیرون بعد می یای سر من خراب می شی! نازنین: زد زیر خنده گفت از خداتم باشه!!
برگشتیم سمت خونشون رسیدیم داشت می رفت تو بهش گفتم خداحافظ خوشگل
گفت خداحافظ عزیزم، هنوز چند متر نرفته بودم که گفت مواظب خودت باش عزیزم!
با یه خنده جوابشو دادم و گفتم تو بیشتر!*

به خونه رسیدم رفتم توی حیات و از حیات توی پارکینگ، رفتم توی خونه شده بودم مثه موش آب کشیده یواش که کسی نفهمه رفتم توی اتاقم، خواستم برم حمام مامان من و دید و گفت مهران! تو به این بارون هم رحم نمی کنی؟ بس نیست انقدر می ری استخر؟ نمی گی من ناراحت می شم؟؟؟!
اصلا حس و حال جواب دادن و نداشتم! گقتم ببخشید و رفتم حمام! کارامو کرده بودم ولی حس اینکه بیام بیرون رو نداشتم و باز هم خاطرات من و با خودش برد*

یاد اولین روز دیدن نازنین افتاده بودم، اون روز با دوستم نیما رفته بودیم دم در موسسه زبان آقا نیما از یه دختر خانم خوشش اومده بود می خواست باهاش صحبت کنه من همینطور علاف وایساده بود و هی به مخش نق می زدم تا حاج خانم بیاد.
به نیما گقتم کشتی خودتو با این انتخابت، گفت مگه چشه؟
گفتم بگو چش نیست؟ قیافش که ضایعس، هیکلش افتضاح، صداش هم که نکره، آرایش هم که بلد نیست بکنه! انقدر آرایش می کنه که می شه مثه بزغاله!
نیما: بی احساس به جای موج مثبت دادنته؟!
من: جمعش کن بابا نیما: علف باید به دهن بزی شیرین بیاد، من : آخه تو اندازه بز هم حالیت نیست!
بعد از مدتی حاج خانم تشریف فرما شدن، نیما رفت با اون دختره حرف بزنه منم با سنگای روی زمین ور می رفتم، بعد از مدتی دیدم که یه سنگ از بالا خورد بغلم، تعجب کردم بالا رو دیدم ولی هیچ خبری نبود بازم یه سنگ دیگه خورد بغلم بازم بالا رو نگاه کردم بازم خبری نبود، سرمو بالا نگه داشتم ببینم اگه دوباره سنگ انداخت ببینمش، دیدم سه تا دخترن که دست یکیشون سنگه، من و که دیدن هول کردن و رفتن تو، یه پوزخند زدم و با خودم گفتم گرر خودتو کندی ضعیفه خانم!!!!!
حرصم گرفته بود هر چی به خودم می گفتم که نرم، نتونستم جلوی خودمو بگیرم و راضی کنم که نرم، بالاخره رقتم طبقه سوم و دنبال کلاسی می گشتم که اون ۳تا توش بودن، رفتم دیدم که معلم بالا سرشون نیست، رفتم توی کلاس، اول دوتاشون من و دیدن تا اومدن به سومی که سنگ دستش بود بگن رفتم پشتش و بهش گفتم: بچه جون از قدرت کنترل رفتارت رو نداری توی خونتون بمون
در کمال تعجب دیدم که خیلی آروم برگشت طرفم و سرشو یکم آورد بالا اما در میانه راه برد پایین، نمی دونم چم شد یهو خیلی آروم شدم، دیگه نتونستم حرف بزنم از کلاس زدم بیرون، همینطور که از کلاس می یومدم بیرون تصویر نیمه شفاف اون دختر توی ذهنم بود چقدر این دختر زیبا بود!!! از رفتار خودم ناراحت بودم...!
ادامه دارد... 

نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم خرداد 1387ساعت 20:41 توسط مهران| |