شب رفتنت عزیزم

هرگز از یادم نمیره

واسه هر کسی که می گم

قصشو ، اتیش می گیره

دل من یه دریا خون بود

چشم تو یه دنیا تردید

آخرین لحظه نگاهت

غصه داشت ولی باز خندید

شب رفتنت یه ماهی

توی خشکی رفت و خون داد

زلزله خیلی دلارو

اون شب از غصه تکون داد

غما اون شب

شیشه های خونرو زدن شکستن

پا به پام عکسای نازت

اومدن تا صبح نشستن

تو چرا از اینجا رفتی

تو که مثله قصه هایی

گلم از چه چیزی باشه

نه بدی نه بی وفایی

شب رفتنت نوشتی

شدی قوربونی تقدیر

نقره اشکای من شد

دور گردنت یه زنجیر

شب تلخ رفتن تو

گلدامون اشکی بودن

قحطی سفیدیا بود

همه انگار مشکی بودن

شب رفتنت که رفتی

گفتی دیگه چاره ای نیست

دیدم اون بالاها انگار

عکس هیچ ستاره ای نیست

شب رقفتن تو یاس ها

دلمو دلداری دادن

اونا عاشقن ولیکن

تنها نیستن که زیادن

بارون اون شب دستشو

از سر چشمام بر نمی داشت

من تا می خواستم ببارم

هر کسی می دید نمی ذاشت

شب رفتن تو

رفتم سراغ تنها نوارت

اونکه واسم همه چی بود

آره تنها یادگارت

 سر نوشت ما یه میدون

زندگی اما یه بازی

پیش اسم ما نوشتن

حقته باید ببازی

شب رفتن تو خوندن واسه من همه لالایی

یک می گفت که غریبی یکی می گفت بی وفایی

شب رفتن تو ابرا

واسه گریه کم آوردن

آشناها برا زخم وا شدم

مرحم آوردن

شب رفتن تو تسبیح

از دست گلدونا افتاد

قلب آرزوهام انگار

واسه همیشه وایساد

شب رفتن تو غربت

جای اونجا اینجا پیچید

دل تو بدون منظور

رفت و خوشبختمو دزدید

شب رفتن تو دیدم

یکی از قناریا مرد

فرداشم با دست قسمت

اون یکیشم با خودش برد

شب رفتن تو چشمات

راس راسی چه برقی داشتن

این همه آدم چرا من

پس با من چه فرقی داشتن

شب رفتنت پاشیدم

همه اشکامو تو غنچه

قولتو آروم گذاشتم

پیش قرآن لب تاخچه

شب رفتنت دلم رفت

پیش چشمایی که خیسن

پیش شاعرا که دائم

از مسافر می نویسن

شب رفتن تو دیدم

تا که غم نیاد سراغت

هیچ زمان روشن نمی شه

واسه ی کسی چراغت

شب رفتن تو دیدم

خیلیه غمای شاعر

روی شیشمون نوشتم

می شینم به پات مسافر

برو تا همه بدونن

سفرم انقدا بد نیست

واسه گفتن از تو اما

هیشکی شاعری بلد نیست...

 

نوشته شده در شنبه نهم تیر 1386ساعت 10:58 توسط مهران| |